DEBBİE HOWELLS – RİTİMSİZ RUH

ARKA KAPAK

Herkesin sırları vardır ancak bazıları, diğerlerinden daha karanlıktır.

Kate, Rosie Anderson’un kayıp olduğuna dair haberleri aldığında şok geçirir ve duyduklarına inanamaz. Rosie, Kate’in kızı gibi on sekiz yaşında, güzel, sessiz, kibar bir genç bayandır. Kasaba halkı, Rosie gibi bir kızın başını belaya sokmayacağını düşünmektedir ancak Rosie’nin bedeni ölümüne hırpalanmış ve bıçaklanmış bir hâlde bulunduğunda Kate’in önsezileri doğru çıkar. Mükemmel bir aileye sahip olan kusursuz Rosie’yi kim öldürebilirdi?

Kate, Anderson ailesine yaklaştıkça aslında gerçeklerin göründüğü gibi olmadığına daha fazla emin olur. Kimden geldiği belli olmayan notlar, sonunun nereye gideceği belli olmamasına rağmen Kate’e, Rosie’nin birbirine karışmış yaşamını ve ölüm iplerini çözmesi için baskı yapar.

Rosie’nin geçmişine dair bir bakış açısıyla anlatılarak örülmüş Ritimsiz Ruh; fedakârlıkların, yalanların, umutsuzlukların ve aşkın iç içe geçtiği bir roman.

ALINTILAR

“Yıldızlar ölü şairlerin ruhlarıdır,

ama yıldız olabilmek için ölmeniz gerekir.” (Sayfa 7)

“...özlüyorum ama önceki gibi değil. Sanki ölen bir sinir ya da çekilen bir diş gibi. Acı bittiğinde bir boşluk kalıyor.” Ölümün gölgesi, dünyamızı korkuyla doldurarak, üzerimize düşüyor. (Sayfa 46)

“En hoş insanların en karanlık sırları olabilir.”(Sayfa 119)

“Herkesin bir kaderi var. Önceden belli olan bir gelecek bizden gizli ama orada. Gelecekte ve sana olan her şey, yaptığın her seçim ve hayatındaki her insan seni ona yaklaştırıyor.” (Sayfa 85)

 “Güven, çok kırılgan. Umut, hiçbir anlama gelmiyor. Ve daha önce söylediğim gibi, hayal kırıklığı sizi öyle yiyip bitiriyor ki insanlara inanmaktan vazgeçiyorsunuz.” (Sayfa 150)

“İnsanlarla dolu bu dünyada yalnızım.” (Sayfa 200)

“Bu dilek nereden çıktı bilmiyorum ama sekiz yaşında hayatta en çok istediğim şey,yavru bir köpek. Kalbim sadece sevmek için attığından ve karşılığında sevgi görmek için kıvrandığından mı ya da sadece Lucy Mayes‘in yaşlı ve oynamayan küçük bir spanieli var diye mi bilmiyorum. Eğlenceli olmadığını ve kötü koktuğunu söylüyor ama tüyleri yumuşak ve bana baktığında içim eriyor. Babamdan köpek almasını isteyince, biraz daha büyüyene kadar beklememi söylüyor . Ben de bu zamanı yavru köpekler hakkında bilgi edinmek için kullanıyorum. Nasıl eğitildiklerini, nasıl yürütüldüklerini, beslendikleri, kuyruk sallamanın anlamları hakkında bilgi ediniyorum. bir sonraki doğum günümden hemen önce, annemin de orada olmasını bekliyorum.”( Sayfa 67)

ÖZET

Rosie’nin ölüm sahnesi ile başlıyor romanımız. Rosie at eğitmeni Kate’nin kızı Grace’nin de arkadaşıdır. Kate on sekiz yaşındaki Rosie Anderson’un kayıp olduğuna dair haberleri aldığında çok şaşırır. Rosie içe kapanık, sessiz kibar bir genç kızdır. Kendi isteğiyle başını belaya sokabilecek, kaçıp gidebilecek bir genç kız gibi görünmemektedir. Rosie’nin annesi Joanne kızı için çok endişeli olsa da haber spikeri olan babası kızıyla ilgili haberleri soğukkanlılıkla karşılamış gibi görünmektedir. 

Çok geçmeden Rosie’nin cesedine ulaşılır. Ve cesedin etrafında gerçeklere de yaklaşılır. Kitap boyunca olaylar bir taraftan Kate, bir taraftan da Rosie tarafından anlatılarak adım adım katile yaklaşılırken; bir ailenin iç yüzü bir bir ortaya dökülür.

Çok geçmeden Kate, Neal ve Joanne Anderson ailesine yaklaştıkça aslında gerçeklerin göründüğü gibi olmadığına daha fazla emin olur ve aynı zamanda Kate kimden geldiği belli olmayan notlar almaya başlar. Her ne kadar uzak durmaya çalışsa da cinayetin içine çekilir.

DEVAMI KİTABIMIZDA…

KİTAPTAN NOTLAR

Geçtiğimiz ay bir marketten çok da cüzi fiyatlarla aldığım birkaç kitaptan biri de “Haritalı Adam” ile birlikte “Ritimsiz Ruh”du. Arka kapak yazısı ilgimi çekti. Tatil için de uygun diye düşündüm. Hızlı ama bir o kadar da tatmin etmeyen bir okuma oldu.

 Kitabın konusu aslında oldukça sıradan. Küçük bir kasaba, başta kayıp sanılan, sonra öldürüldüğü anlaşılan bir genç kız. Genç kızın kariyer olarak da, görüntü olarak da muhteşem görünen ama sadece görüntüden ibaret olan ambalajı sağlam, içi boş ailesi. 

Kitapta ölen genç kızın ağzından yazılan günlük tarzı kısımlar duyguları güzel aktarmış.

Roman Rosie’nin ölüm anı ile başlasa da roman bir taraftan Rosie’nin ölümünden sonraki süreci anlatırken; diğer taraftan Rosie’nin beş yaşına dönerek; okuldaki ilk gününe dönerek anılarını Rosie’nin ağzından anlatmaktadır. Rosie’nin ağzından anlatılan kısımlarda bir genç kızın mükemmel gibi görünen ailesi içerisindeki çaresizliğini, örselenen çocukluğunu hissettim ve babasından onu koruyamayan annesine öyle çok kızdım ki.

Sonuç olarak; çok da tatmin etmeyen bir okuma oldu. Bu tarz bir konu içerisine farklı gerilim öğeleri de katılarak daha sağlam bir kitaba dönüşebilirdi kolayca. Yazarın konuyu ziyan ettiğini düşünmekteyim.

YENİ KİTAPLARLA GÖRÜŞMEK ÜZERE...

TESS GERRİTSEN – İKİZ BEDENLER

ARKA KAPAK

Dr. Maura Isles, deyim yerindeyse hayatının en tehlikeli olayına tanık olmak üzeredir. Yüzleşeceği seri katil beraberinde çok gizli sırları açığa çıkartacak. Cerrah ve Günahkar adlı romanların devamı olan bu muhteşem gerilim romanında Jane Rizzoli serisinin yeni hikayesine tanık olacağız.

Dr Maura Isles, geçimini kadavraları incelemekle sağlamaktadır. Metropolitan City'de patoloji uzmanı olarak çalışan Isles, normal bir insanın hayatında göremeyeceğinden çok daha fazla ceset görmüştür-bunların çoğu hunharca katledilmiş insanların cesetleridir. Fakat daha önce hiç kanının çekildiği, dona kaldığı, tansiyonunun düştüğü bir vakayla karşılaşmamış olan Maura'nın karşısındaki cesedin duruşu bile onu korkutmaya yetmiştir. Çünkü daha önce önünde uzanan cesetlerden hiç biri onun cesedi olmamıştır.

Her şey ortadadır. Gözleri önünde yatan cesetten daha gerçek bir delil yoktur. Jane Rizzoli'de cesedin Maura'nın evinin önünde ölü bulunduğunu söyler. Cesetteki tüm uzuvlar Maura'nın vucudundakilerle neredeyse örtüşmektedir. Daha da korkunç olanı, Maura'nın ve cesedin doğum tarihi ve kan grubu tıpatıp aynıdır. Şoktaki Maura için son seçenek, DNA testi olacaktır fakat testin sonucu daha da şoke edicidir: Ceset Maura'nın ikiz kardeşidir. Şimdiden karanlık, tehlikeli ve rahatsız edici bir cinayet davasına dönen olay arkasında bir çok karanlık sırrı da barındırmaktadır.

Cevapların peşine düşen Maura, bir sahil ilçesi olan Maine'e gider. Burada da onu korkunç süprizler beklemektedir. Herşeyden daha ürkütücü olanı ise, etrafta kol gezinen seri katilin, cinayetlerine de durmak bilmeden devam etmesidir. Katliamı durdumak ve geçmişi hakkındaki bu karanlık sayfaları aydınlatmaya çalışan Maura'nın ilk işi hiç kimsenin bilmediği, bu güne kadar görmediği gizli annesini bulmak olacaktır.

KİTAPTAN NOTLAR

Blogumu takip edenler fark etmilerdir ki; çoğunlukla aynı başlıklar altında paylaşıyorum okuduğum kitapları. Ancak bu defa kitabın “Arka Kapak” kısmı içeriği çok fazla paylaştığı için “Özet” kısmını atlayarak kitap ile ilgili izlenimlerimi anlatmak istiyorum.

İkiz Bedenler her ne kadar geç kalmış olsam da benim ilk Tess Gerritsen kitabım. Kitap başlangıcından itibaren merak öğelerini üst seviyede tutmakta ve okuyucuyu kolayca içine almakta. Kitabın başlarında Elijah diye bir erkek çocuktan ve onun zarar vermek istediği bir genç kızdan bahsedilmektedir.İlk başlarda konuyla alakasız bir hikaye gibi gelen bu olaylar bütünü eserin sonunda olaya müthiş bağlanmıştır.

Kitabın kurgusu, konu ele alış biçimi, ayrıntıları ustaca birbirine bağlamasını son derece başarılı buldum. Kitap içerisinde verilen otopsi sahnelerindeki ayrıntıları her ne kadar okurken insan içini ürpertse de yazarın mesleki olarak deneyimini de göz önüne sermekte. Sonuç olarak kurgusu, konusu ve sonuç kısmıyla son derece doyurucu bir polisiye, psikolojik ve tıbbi gerilim kitabı olmuş.

Kitap ve yazar ile ilgili biraz araştırma yapınca; İkiz Bedenler’in ,Tess Gerritsen’ın Rizzoli & Isles serisinin 4. Kitabı olduğunu öğrendim. Serinin önceki kitapları olan Cerrah, Çırak ve Günahkar’ı da en kısa sürede edinip okumam lazım.

JOHN KATZENBACH - PSİKOANALİST

MERHABALAR KİTAPSEVERLER... 

Psikolojik - Gerilim türünde bir kitabı paylaşmak istiyorum sizlerle.. 

ARKA KAPAK

“53. Doğum günün kutlu olsun doktor:

Ölümünün ilk gününe hoş geldin.

Geçmişinden bir yerlerden geliyorum. Hayatımı mahvettin. Nasıl ya da neden olduğunu hatırlamayabilirsin, ancak mahvettin. Şimdi ben de senin hayatını mahvedeceğim. Başta sadece seni öldürmem gerektiğini düşündüm. Sonra bunun fazla kolay olduğunu fark ettim. Kendini öldürmenin daha iyi olacağına karar verdim.

Kendini öldür doktor!

Seninle bir oyun oynayacağız. Yarın sabah altıdan itibaren, kim olduğumu bulabilmen için on beş günün var. Vereceğim ipuçlarıyla başarılı olursan, seni affedeceğim. Yapamazsan o zaman… bu mektubun ikinci sayfasında isimleri yazan 52 akrabanın hayatlarını tek tek mahvedeceğim.”

Doktor Starks’ın kaderi , intikamını dolambaçlı yollardan almak isteyen ürkütücü derecede zeki bir psikopatın elindedir. Bu deli adamı durdurmanın bir yolunu bulmak zorundadır. Yoksa deliren kendisi olacaktır.

ÖZET

1.       KISIM: TATSIZ MEKTUP

Dr. Frederick Starks( Ricky ) eşini üç yıl önce kanserden kaybetmiş, yalnız yaşayan bir psikoanalisttir. 53. doğum gününü her gün yaptığı rutini ile tamamlayıp, son hastası Zimmerman’ı yolcu ettikten sonra Wellfleet’teki Cape Cod sahili yakınlarındaki  yazlığında tatile başlamaya  hazırlanırken; muayenehanesine bırakılmış gizemli bir mektup ile karşılaşır.

Mektup “ 53. Doğum günün kutlu olsun doktor, ölümünün ilk gününe hoş geldin” cümlesi ile başlamaktadır.  Mektubun yazarı kendine RUMPLESTİLTSKİN adını veren psikopat; doktoru hayatını mahvetmekle suçlamaktadır. Ona verdiği on beş günlük süre içerisinde hayatını mahvettiği hastasının kim olduğunu bulamazsa ve bulamadığı için intihar etmezse, mektupla birlikte gönderdiği 52 kişilik akraba listesindeki kişileri öldürmekle tehdit eder. Ricky, Rumplestiltskin ile Newyork Times gazetesindeki ilanlar aracılığı ile iletişim kuracaktır. Ayrıca Rumplestiltskin on beş gün boyunca doktora 2 ip ucu verecektir.

Rumplestiltskin bu oyunun bir şaka olmadığını kanıtlamak için de akrabalarından birine bir not ulaştırmıştır. Ricky uzun zamandır görüşmediği akrabalarını aramaya başlar. Büyük kız kardeşinin torununun dolabına bırakılan mesajla,  Rumplestiltskin’in ciddiyetini kavrar. Böylece Ricky  ile Rumplestiltskin arasında bir kedi fare oyunu başlar.

Ricky bir taraftan Rumplestiltskin’in kim olduğunu ararken bir yandan da ruh haliyle savaşmaktadır. Çok geçmeden sahneye Rumplestiltskin’in görevlendirdiği Virgil ortaya çıkar. Virgil, bu oyunda cehenneme giden yolda Ricky’ye rehberlik edecektir. Ardından hastası Zimmerman’ın hızla gelen metronun önüne kendini atarak intihar ettiği haberini alır. Hastalığına rağmen intihar eğilimi olmayan Zimmerman’ın ölümü Ricky’yi çok etkiler. Soruşturmayı yapan polislere durumu anlatmak istese de kendisine inanılmayacağını düşünerek vazgeçer. Zaten elindeki tek kanıt olan Rumplestiltskin’in mektubu da muayenehanesinden alınmıştır.

Olayların hemen akabinde Ricky, bir bayan hastasına tecavüz ettiği ve tacizde bulunduğu iddialarını barındıran bir şikayetin; üyesi olduğu Psikanaliz Derneği’nce araştırılmakta olduğunu bildiren bir mektup alır. Mektupta şikâyetçi kadının avukatına ve psikiyatristine ait iletişim bilgileri de vardır. Kadın ifadesinde doktoru ve doktorun muayenehanesini şüpheye yer bırakmayacak biçimde tarif etmiştir. Ricky kadının avukatı ile iletişime geçer.

Ricky’nin iletişime geçtiği Merlin ismindeki avukat onu elindeki her şeyi, mal varlığını ve itibarını almakla tehdit etmektedir. Hiç şüphesiz kadın Virgil’dir. Doktor eve gidip karısına ait bilgisayarı evin deposundan almak istediğinde vergi iadeleri ve ödenen faturalara ait belgeler ile bilgisayarın kayıp olduğunu görür.

Ardından banka hesaplarının internet üzerinden boşaltıldığını öğrenir. Malını, itibarını kaybetmeye başlamıştır. Şimdi sırada hayatı mı vardır. Kedi fare oyunu tüm hızıyla devam ederken kendini çaresiz hisseden Ricky; her ne kadar kimseye güvenmese de mesleğe başlamadan önce kendisine hocalık yapan Doktor Lewis ile bağlantı kurar.   Ondan yardım ister.  Doktor Lewis’ten ayrıldıktan sonra adamın Mavi Volvo’sunun kaza yaptığını görür. Bu durum Ricky’yi tamamen köşeye sıkıştırır.

Aynı zamanda eski hastalarını araştırmaya devam eden Ricky alanı daraltarak göreve ilk başladığı zamanlarda hayatına mal olacak hatayı yaptığını düşünerek ilk çalıştığı kliniğe gider. Burada bir isme ulaşır.

Çok geçemeden muayenehane olarak da kullandığı evine ulaştığında evinin kullanılamayacak biçimde zarar gördüğünü görür. Her ne kadar sigorta zararı karşılayacak da olsa ev uzun zaman kullanılmayacaktır ve tüm anıları da evle birlikte yok olmuştur.

Cape Cod’daki yazlık evine gider, elinde kalan tüm meblağı bağışlar, gazeteye Rumplestiltskin’in oyunu kazandığını yazan bir ilan verir. Evini anılarıyla beraber ateşe verdikten sonra kendini denizin serin sularına bırakır.

2.       KISIM : HİÇ OLMAYAN ADAM

Ricky intihar ettiğine Rumplestiltski’i inandırmak için kusursuz bir plan yapar.  Ve saklanmaya başlar. Bu sürede Ricky Rumplestiltskin’nin peşini bırakmak niyetinde değildir.

DEVAMI ROMANIMIZDA…. 

KİTAPTAN NOTLAR:

Öncelikle kitaba kapaktan başlamak istiyorum. Koridor Yayınları son dönem yayınlarında beyaz zemin üzerine siyah görsellerin bulunduğu kapak şeklini benimsemekte. Belki bu seçim yayınevinin akılda kalınabilirliğini de arttırmakta ancak, birbirine çok benzeyen, okunmadıkça ayırt edilmekte  zorlanılan kapak seçimi özgünlüğü ortadan kaldırmakta bence. Bence roman kapakla birleşip bir bütün olmalıdır. Örneğin; Elif Şafak “AŞK” aklımıza geldiğinde tül gibi ince bir yaprağın ödüllü fotoğrafı gelir aklımıza. ŞEKER PORTAKALI denince Picasso’nun ünlü tablosu. Ben kendi adıma yayınevinin kapak konusundaki stratejisini beğenmiyorum.

Gelelim romanımızın içeriğine; romanımız üç bölümden oluşmakta. Kitabın ilk bölümü Rumplestiltskin’in mektubunun geldiği psikolojik gerilim ögelerinin daha öne çıktığı bölüm. “TATSIZ MEKTUP” Ricky’nin daha pasif olduğu; Rumplestiltskin’e göre av konumunda olduğu bölüm olmasından mıdır biraz daha ağır ilerledi.

Ardından “HİÇ OLMAYAN ADAM” gelmekte. Ricky’nin intiharından sonraki yeniden doğuş hikâyesi yani. Avın avcı olduğu kısımlar daha hareketli ve hararetli idi bence.

“KÖTÜ ŞAİRLER BİLE ÖLÜMÜ SEVERLER” ise Ricky ile Rumplestiltskin’in gazete ilanıyla haberleşmelerinde birbirlerine yazdıkları  mesajlı şiirlere güzel bir gönderme.

Son dönemde fazla pskolojk gerilim ve polisiye gerilim okuduğumdan mıdır bu romanın da sonunu tahmin etmede pek zorlanmadım. Doktor Lewis’in mavi Volvosu ile kaza yapmadığını öğrendiğimde; romanın başlarında intihar eden Zimmerman’ın ölümünden de şüphelenmiştim. Bunun yanında evlatlık verilen çocukların 3 kardeş olduğu ve kardeşlerden birinin de kız olduğu bilgisine ulaşınca, intikam mangasındaki Virgil ve Merlin’in Rumplestiltskin ile kardeş olduklarını tahmin ettim. Romanın sonunda şüphelerimde haklı çıktığımı gördüm. Umarım sonunu tahmin edemeyeceğim bir roman okurum yakın zamanda… Tavsiyelerinizi beklerim…

Romanın sonunu ve sona giden basamakların çıkılış sırası ve biçimi bence yazarın gerilim zekasını öne çıkaran unsurlardandı. Ancak Rumplestiltskin’in yaralandıktan sonra hastanede ölüp ölmediği ve Ricky’nin adına nasıl kavuştuğu açıklanmaması bende soru işareti bıraktı.

Sonuç olarak beğendiğim ve tavsiye edebileceğim bir kitap oldu.

YENİ KİTAPLARLA GÖRÜŞMEK ÜZERE….

ZÜLFÜ LİVANELİ - KARDEŞİMİN HİKAYESİ

MERHABALAR; Blog Dostlarım;

Son dönemlerin çok satanlar listesinin üst sıralarındaki yerini ısrarla koruyan ve benim de kayıtsız kalamadığım bir kitap ile karşınızdayım... 

ZÜLFÜ LİVANELİ'nin Son Kitabı 

"KARDEŞİMİN HİKAYESİ"

KİTABA BAŞLARKEN;

“İnsan

Bir damla kan ve bin endişe” (Şirazlı Sadi 13.yüzyıl)

“Ey benim şahım; hayatımı bağışladım sana

karşılığında hikâyelerimi çaldın benden.

Oysa ben sadece hikâyelerde yaşayabilirdim.

Şimdi onlar tükendi ve benim hikâyem de sona erdi.”

(Şehrazad’ın Ölümü, İntizar Hüseyin)

ARKA KAPAK:

“Aşk bir uçurum kenarında gözü bağlı yürümektir" .

Sakin bir balıkçı köyünde genç bir kadının cinayete kurban itmesiyle başlar her şey. Dünyadan elini eteğini çekmiş emekli inşaat mühendisiyle, genç güzel ve meraklı gazeteci kızın tanışmasına da bu cinayet vesile olur.

Kurguyla gerçeğin karıştığı, duyguların en karanlık, en kuytu bölgelerine girildiği hikâye, daha doğrusu hikâye içinde hikâye de böylece başlar. Modern bir Binbir Gece Masalı’nın kapıları aralanır.

Kardeşimin Hikâyesi’ni okurken her sayfada yeni bir gerçekliği keşfedecek, kuşku ile kesinliğin sınırlarında dolaşacaksınız. 

“Mantıksız gibi geliyor ama o sabah uyandığımda tuhaf bir haber alacağımı biliyordum. Karadeniz’in lacivert dalgalarıyla baş başa kalmış olan bu ıssız köyde geçen her gün birbirinin aynısı olduğu için burada insanların heyecanla konuşacağı olaylara pek sık rastlanmazdı. O günün de ötekiler gibi sessizce akıp gitmesi gerekirdi ama galiba başka şeyler olacaktı. O mahmur sabah saatlerinde bir cinayet haberi alacağımı bilmiyordum elbette ama bir haber gelecekti. Daha yataktan çıkmamıştım, gözlerim kapalıydı, arkalarında fosforlu çizgiler bırakarak yıldırım hızıyla hareket eden mor tavşanları izliyordum.”

Cümleleriyle başlıyor romanımız. Çok geçmeden insanlardan ve hayattan elini eteğini çekmiş; insani duygulardan tamamıyla arınmış, kitaplarıyla ve köpeğiyle, nadir görüştüğü kardeşiyle yarattığı dünyasında; Karadeniz kıyısında Podima Köyü’nde kendi halinde ve sakin yaşamayı seçen romanımızın başkahramanı Ahmet Arslan; evinin temizlik işleriyle ilgilenen Hatice Hanım’ın telefonuyla güne uyanır. 

Hatice Hanım’dan arkadaşı Arzu’nun katledildiğini öğrenir. Arzu, kendisinden yaşça çok büyük ve zengin bir adamla evlenip Podima'ya yerleşen hayat dolu bir kadındır. Ahmet Arzu’yu daha yedi-sekiz saat önce kocası Ali’nin resim sergisi için verilen davette görmüştür. Davet sonrası İstanbul’dan gelen misafirleri ana yola çıkarmak için evden ayrılan kocasından sonra Ahmet de davetin yapıldığı evden ayrılmıştır. Ali, yarım saat sonra eve geri döndüğünde Arzu’nun kanlar içindeki cesedi ile karşılaşmıştır.

Olay sakin bir hayat yaşanan köyde bomba etkisi yaratmıştır. Ahmet’in olayı öğrenmesinin üzerinden birkaç saat geçtikten sonra evine bir gazeteci gelir. Genç kız kendisiyle Arzu ile ilgili röportaj yapmak istemektedir. Ölümünden önce Arzu’yu son görenlerden olması ayrıca Arzu’nun Ahmet’i evinde sık sık ziyaret etmesi, onunla vakit geçirmesi buna nedendir.

Ahmet ilk gördüğü andan itibaren kıza duymaya başlar. (Bu bölümler bana Jean Reno'nun "Leon"filmini hatırattı.)  Onu yakınında tutmak için önce cinayet ile ilgili hikâyeler anlatır. Bu hikâyeleri de gözlemlerine dayandırır. Örneğin; Arzu ile  Ali’nin bebeklerine bakıcılık yapan Bulgar hizmetçi Svetlana’nın Arzu ve Ali’ye bakışından bir hikâye kurgular. Olay günü Svetlana’nın tutuklanması Ahmet’in öngörüsü ile örtüşür.

Ardından başkahramanımız Ahmet “Kardeşinin Hikayesi”ni anlatarak genç kızı evinde tutmayı başarır. Anne ve babalarını kaybettikleri trafik kazasından başlayarak günümüze kadar anlatır kardeşinin hikâyesini.

KİTAPTAN NOTLAR;

Öncelikle Kitabımızın başkahramanı Ahmet Bey'in hastalığı çok ilginç geldi bana; "Blunted Affect" hastalığın özelliklerini kitabın ilerleyen bölümlerinde parça parça öğrensek de hastalıkla ilgili araştırma yapınca, kitabın başından itibaren bana ilginç gelen; özellikle de Arzu'nun ölümünü duyduğunda Kahramanımızın şaşırma, üzüntü hissetmemesi durumu ile ilgili taşar yerine oturdu benim için. 

Arzu'nun ölümüne değinmişken; söylemeden geçemeyeceğim, pek çok arkadaşımın da gözünden kaçmamış olan durumu. Arzu’nun öldürülmesinden sonra, Ahmet ifadesi alınmak üzere çağrılır ve ifade verdikten sonra nezarette kalır. Burada ilginç olan Ahmet’in nüfus kağıdını kullanan Mehmet’in fark edilmemesi. 1953'te doğan Ahmet, 1963'de trafik kazasında ölmüştür. T.C Numarası uygulaması 1999'da başlamıştır. T.C numarası uygulanmasından uzun süre önce ölmüş olan Ahmet’in nüfus kağıdında T.C numarası olamaz ve Mehmet’in yalanının fark edilmesi gerekirdi. Kaldı ki artık hastanede randevu alınırken bile istenen T.C numarasına milletvekilliği de yapmış bir yazarın dikkat etmemesi bence kitabın önemli kurgu hatalarından. Keşke Yazar bu kısmı farklı bir biçimde bağlasaydı.

Romanın başkahramanı oldukça ilginç bir kişilik sosyal bir gelişim bozukluğu var, insani duyguları yok ve insanlarla temas kuramıyor. İnsani duyguları anlamak için bolca okuyor. İnsanlarla temas ihtiyacını “sevgili” adını verdiği aletle karşılamakta.  Sevgili sarılma makinesi denen, otistikler için tasarlanan bir aletten hareketle kahramanımız Ahmet’in tasarımı.

Adını kitabın sonunda öğrenebildiğimiz gazeteci kızın davranışları, yaşıyla birlikte değerlendirildiğinde biraz çocukça ve şımarıkça geldi. Hele bir de bir cinayet haberini kovaladığı düşünülürse... Sürekli çatışmalarına, Hatta ilk başlarda cinayeti Ahmet Bey’in işlediğini düşünmesine rağmen, hele bir de “sevgili”yi gördükten sonra Ahmet’in evinde kalması da son derece ilginç geldi bana.

Yazar kitabın pek çok yerinde pek çok farklı kitaptan alıntılar ya da göndermeler yapıyor. Bu alıntıların bazıları okuduğum kitaplardan olduğu için zorlanmadım fakat bazıları bana son derece yabancı kitaplardı. Yazarın alıntıları dipnot olarak vermemesi, bana göre bir eksiklikti. Cümleleri nete girip, kimin olduğunu araştırmak bolca vaktimi aldı ve beni yordu. Bunun sonucu olarak uzun bir okuma listesi oluşturmak zorunda kaldım.

Kitapta en sevdiğim bölümler "Mor Tavşanlar" ve "Su içen Minareler"oldu. Beni en etkileyen kısımlar ise "Mehmet'in Ahmet'i Ziyareti" ile "Ahmet'in Hayatı Boyunca Yediği Hayvanları Gördüğü Rüya" oldu. 

Sonuç olarak Kardeşimin Hikayesi, Serenad’ın damağımda bıraktığı tadı bırakmakta eksik kaldı. Ancak bence yazarı oluşturduğu karakterle ilgili olarak kutlamak istiyorum. Oldukça ilginç bir karakter. Yine de bu garip adamı sevdim diyebilirim.

YENİ KİTAPLARLA GÖRÜŞMEK DİLEĞİYLE...

JEAN - CHRİSTOPHE GRANGE - SİSLE GELEN YOLCU

MERHABALAR;

En çok satanlar listesini çıktığı günden bu yana meşgul eden bir kitap ile karşınızdayım.. Grange'ın son kitabı "SİSLE GELEN YOLCU"

Ancak başlarken şunu söylemeliyim ki; Grange'ın Koloni ve Ölü Ruhlar Ormanı hariç tüm kitaplarını okumuş bir Grangesever olarak Sisle Gelen Yolcu'dan Kızıl Nehirler, Siyah Kan, Kurtlar İmparatorluğu, kadar keyif almadım maalesef.. Yazar bu defa psikolojik gerilim tipinde yazmış.. Romandaki cinayetler daha flu bir fon olmuş sadece...

"Ben gölgeyim.

Ben avım.

Ben katilim.

Ben hedefim.

Kurtulmak için tek çarem var: diğerinden kaçmak.

Peki ya diğeri de bensem?" Arka kapak'tan.. (Romanı çok güzel özetleyen sözler...)

"Zil sesi şuuruna kızgın bir iğne gibi saplandı.

Rüyasında güneşte parlayan bir duvar görüyordu. Beyaz duvar boyunca gölgesini takip ederek yürüyordu. Duvarın ne başlangı­cı ne de sonu vardı. Duvar evrendi. Pürüzsüz, göz kamaştırıcı, kayıtsız…

Yeniden zil sesi.

Gözlerini açtı. Yanı başındaki kuvars çalar saatin ışıklı rakam­larını gördü. 04.02. Dirseğinin üzerinde doğruldu. El yordamıyla ahizeyi aradı. Eli boşlukta dolaştı. Dinlenme odasında olduğunu hatırladı. Önlüğünün ceplerini yokladı, cep telefonunu buldu. Ek­rana baktı. Numarayı tanımıyordu. Açtı, ancak cevap vermedi.

Karanlık odaya bir ses yayıldı:

- Doktor Freire?

Cevap vermedi.

- Siz Doktor Mathias Freire misiniz, nöbetçi psikiyatr?

Ses çok uzaktan gelir gibiydi. Hâlâ rüyada olmalıydı. Duvar, beyaz ışık, gölge…"

Mathias Freire Fransa Bordeaux’da bir poliklinikte çalışan psikiyatr’dır. Gece nöbeti esnasında garda tutuklanan bir adam bulunur ve sisli gecede getirilir, adamın elinde bir İngiliz anahtarı, telefon rehberi ve kan lekeleri bulunmaktadır. Kovboy şapkalı bu garip adamın ne yaşadığına dair hiçbir fikri bulunmamaktadır.  

Aynı gece polis merkezine garda bir ceset bulunduğuna dair ihbar gelir, cesedin kafasının yerinde ise koparılmış boğa kafası bulunmaktadır. Cesedin içine bırakıldığı çukurun içinde parmak izine rastlanır ancak parmak izi hafızasını kaybetmiş adama ait değildir.

Cinayeti araştırma görevini Anaïs Chatelet üstlenir. Anaïs hırslı bir kadın polistir. Hafızasını kaybetmiş adamla ilgili bilgi almak sık sık Mathias ile buluşurlar ve yakınlaşırlar. Bu esnada adam adını ve hayatına dair birkaç şeyi hızlı bir biçimde hatırlar. Adamın adı  Patrick Bonfils ’dir. Ancak Mathias adamla ilgili yaptığı araştırmalarda nüfus kaydına rastlamaz.

Hastanede çalışan bir hemşirenin adamı tanıması üzerine adamın birlikte yaşadığı sevgilisine ulaşılır. Mathias adamın “BAVULSUZ YOLCU” diye adlandırılan “psişik bir kaçış” yaşadığını fark eder. Bu durumu ani bir şok ya da üzüntü tetikleyebilmektedir. 

Patrick Bonfils  adamın gerçek adı değildir. Kendi ile ilgili uydurduğu bilgiler tamamen kurgudur. Patrick Bonfils  aslında bu durumun pek de farkında değildir. Mathias Freire, Patrick Bonfils ’i hatırladıklarının da yardımıyla hastaneden çıkarır. Onu ziyarete gittiği bir gün siyah giyen profesyonellerce saldırıya uğrarlar. Patrick Bonfils  ve sevgilisi ölürken Mathias Freire zorlukla kurtulur.

Polisler boğa cesedinin manasını araştırırken bunun tarihte Yunan mitolojisinde geçen bir efsaneye dayandığını fark ederler.(Minos Miti) Aynı zamanda cesedin yanında bulunan parmak izleri de psikiyatr Mathias Freire’ye aittir.  

Mathias Freire ; Patrick Bonfils  gibi kendisinin de daha önceki yaşantısına dair hiçbir şey hatırlamadığını fark eder ve  hem geçmişini hem de katil olup olmadığını araştırmak için geriye doğru yolculuğa başlar. Peşinde onu yakalamak isteyen Anaïs Chatelet ve öldürmek isteyen silahlı profesyoneller vardır. 

Kovalamaca Fransa’nın çeşitli şehirlerinde tüm hızıyla devam eder.  Mathias Freire; Victor Janusz ismiyle ve evsiz olarak yaşadığı Marsilya’ya kendini bulmaya gider. Burada kıyafetlerini emanet dolabına bırakıp; eski kıyafetler girerek sokaklara evsizlerin arasına karışır. Amacı kendini tanıyan kişiler olup olmadığını anlamaktır. Burada kendini tanıyan birkaç kişi ile birlikte zaman geçirip kendi geçmişine ulaşmaya çalışır. 

Olympos katili adıyla aranan, İkaros cinayetini işleyen kişi olarak arandığını öğrenir. Cinayet mahallinde bir başka evsiz tarafından görülmüştür.  Sürekli “Matruşka” diye sayıklamaktadır. Burada da silahlı profesyoneller tarafından saldırıya uğrar. Polis de araştırmalara devam etmektedir. Anaïs Chatelet bonfils’i öldüren adamların kullandığı aracın insanlar üzerinde de deneyler yapan Metis adlı şirkete ait olduğu bilgisine ulaşır. Şirket çok nüfuzlu ve etkindir. 

Anaïs Chatelet  ve polisler peşine düşmüşken kendisine Narcisse diye seslenen delilerin arasına karışarak onları atlatmayı başarır. Artık deli ressam Narcisse’tir. Akli dengesi bozulmuş insanların sanatla iyileştirilmeye çalışıldığı bir kliniktedir artık. Son derece başarılı bir ressam olduğunu ve kendini farklı biçimlerde resmettiği oto portrelerinin sergilendikleri galeride satıldığını öğrenir. 

Yaptığı resimlerinin aynı zamanda birer “pişmanlık” olduğunu öğrenir. (pişmanlık sanatçının üzerinde pek çok değişiklik yaptığı resimdir, bu tarz resimler x-ray cihazıyla görüntülendiğinde alttaki çizim görülebilir.) Bunun üzerine resimlerinin satıldığı adreslere tek tek uğrayarak resimlerine ulaşmaya çalışır. Bu resimlerden ulaştıklarının filmini çektirdiğinde; alttaki resmin cinayetleri gösterdiğini fark eder. Cinayet sahnelerinde kendisi de vardır. 

Saldırıya uğrayıp, saldırganların elinden kurtulduğunda hastanede polisler tarafından gözetim altına alınır. Hastanede çekilen röntgenlerde burnuna yakın bir bölgede oval bir implant olduğunu öğrenir. Polislerden kaçıp kurtulduğunda kaldığı otel odasında bu nesneyi burnunu lavaboya vurup, burnunu kırarak; çıkarır. 

Narcisse iken resimlerini yaparken kullandığı rafine ketenyağının tedarikçisi sayesinde Narcisse’den önceki kişiliğine geri döner; Nono(Arnoud). Nono’nun kaldığı Paris’teki stüdyo dairenin adresine ulaşır ve orada kalmaya başlar. 

Orada kaldığı esnada ziyaretçileri vardır. Ziyaretçileri sayesinde sahte evrak düzenleyen bir çeteyle çalıştığını öğrenir. Bu durum Mathias Freire’nin doktorluk yaparken; kullandığı diploma ve sertifikaları nasıl elde ettiğini de açıklamaktadır. Ama tıp bilgisinin kaynağı muallâktır. …

Romanımızın 5. kaçış karakteri François Kubiela... Ancak François Kubiela'nın kim olduğunu, cinayetlerin nasıl işlendiğini, Mathias Freire'nin burnundaki implantın ne işe yaradığını, Matruşka'nın romanda ne anlama geldiğini öğrenmek için romanı okumak gerekiyor elbette. 

KİTAPTAN NOTLAR:

Kitap Grange’n önceki bazı kitaplarında yaptığı gibi iki ana karakter üzerinden devam etmektedir. Bir yandan Mathias Freire kendi kimliğini ararken; diğer yandan ise  Anaïs Chatelet adlı genç polis amiri de onu takip etmektedir. Anaïs garda bulunan hafızasını kaybetmiş adam kendisine getirildiğinde, davayı çözümlerse hızlı terfi edeceğini düşündüğünden son derece isteklidir. Ancak işler istediği gitmez.. Karakterimizin babası da son derece renkli ?!... Jean-Claude Chatelet ünlü şarap üreticisidir ve aynı zamanda Şili’de bulunan işkencecilerden biridir. Metis ile de ilişkisi vardır. Bu nedenle Anaïs Chatelet babasının olaylarla ilgisini öğrendiğinden beri onunla görüşmemektedir. Zengin babanın polis memuru kızı...Anaïs'in içinde bulunduğu psikolojik durumu açıklamak adına babasıyla ilgili bölümler yerinde olmuş.

Romanın başlarında Patrick Bonfils'in kaldığı hastanedeki bir hemşire tarafından tanınması biraz zorlama olmuş.. Yazar Bonfils'in daha önceki yaşantısına ulaşırken daha çarpıcı bir yol izleyebilirdi. Kendisinin de "Bavulsuz yolcu" olduğunu anlaması biraz sıradan olmuş.. Odanın ortasındaki bol koliler ne zamandır oradaydı acaba? Ama karakterler arası geçişler güzel yapılmış, bağlantılar sırıtmamış...

Başkahramanız Mathias'ın implantı çıkarma sahnesi son derece çarpıcı olmuş.. Bonfils'in burnunu öldükten sonra kesilmiş olmasının nedeni burada az da olsa açığa çıkıyor. Tabi implantın işlevini öğrenmeniz için daha fazla sayfa okumalısınız...

Yazar ikizlere olan ilgisinden midir bu kitapta da ikizlerle ilgili bilgi ve görüşlere yer vermiş.. Yine yazarın yinelediği bir husus da Fransızlar dışındaki etnik kökenleri tamamen olmasa da aşağılaması. Türklere bir çok kitabında yaptığı göndermeler bu kitabında yok ama bu defa da Araplara, Arap kökenli bir hayat kadını ile gönderme yapmış... 

Bir çok kitabının aksine polis karakterinin kadın olması farklılık olmuş ve polis tam olarak belirtilmese de romanın sonuna kadar yaşamayı başarmış..

Yazımın başında da söylediğim gibi Grange'ın bu romanı daha çok Psikolojik- Gerilim olmuş. Cinayetler flu bir fon oluşturmuş. 

Yazarın roman boyunca açıklama yapmak ve daha çok bilgi vermek adına yazdığı bazı bölümler sıkıcı olmuş maalesef... Bazı bilgilere okuyucunun kendisinin ulaşması daha çekici geliyor bana... Ama yazarın yazım aşamasındaki araştırmalarını da yabana atmamak lazım elbette... 

Son Olarak; Yazarın daha eski kitaplarında Leyleklerin Uçuşu, Siyah Kan, Kızıl Nehirler, Kurtlar İmparatorluğu, Şeytan Yemini gibi benimsediği tarzın biraz dışında olsa da  Psikolojik - Gerilim severler için okunabilir bir kitap diye düşünüyorum ve tavsiye ediyorum... 

BU AKŞAMLIK BU KADAR.... SEVGİLER...

Özet bölümünde BURADAN yararlanılmıştır..